Papillon to niewielka rasa psów do towarzystwa, której historia sięga XVI wieku. Prawdopodobnie wśród przodków papillonów były spaniele w odmianie toy lub karłowatej. Sama nazwa „spaniel” wywodzi się od Hiszpanii jako przypuszczalnego kraju ich pochodzenia. Papillony na obrazach zaczęły pojawiać się już w XVI wieku. Początkowo przedstawiano je z opadającymi uszami (odmiana phalène), jednak z czasem większą popularność zdobyły psy o charakterystycznych stojących uszach przypominających skrzydła motyla, od których pochodzi nazwa rasy. Obecnie obie odmiany uszu są uznawane za zgodne ze wzorcem i mogą występować nawet w jednym miocie. W Stanach Zjednoczonych rasa została oficjalnie zarejestrowana przez American Kennel Club w 1935 roku. Papillony są przede wszystkim psami do towarzystwa, choć wykorzystywane są również w dogoterapii

Kolagen to jeden z najpopularniejszych składników suplementów na stawy. Bardzo często można spotkać się z informacją, że odbudowuje chrząstkę stawową. Czy rzeczywiście tak jest?

Żywienie młodego psa lub kota nie polega wyłącznie na wybraniu karmy z napisem „puppy” albo „kitten”. Szczenię i kocię nie są po prostu mniejszymi wersjami dorosłych zwierząt. Ich organizmy w krótkim czasie muszą zbudować kościec, mięśnie, narządy, układ nerwowy i odpornościowy. Potrzebują więc nie tylko odpowiedniej ilości jedzenia, ale także właściwych proporcji energii i składników odżywczych.

Mela to 10-letnia sunia rasy yorkshire terrier, która jak mówi jej opiekunka od zawsze miała jedną „supermoc”: była niezwykle wybredna. Codziennością było przygotowywanie kilku różnych posiłków i niekończące próby zachęcania do jedzenia z nadzieją, że tym razem coś przypadnie do gustu. Najczęściej jednak kończyło się jedynie na krótkim powąchaniu miski i odejściu bez choćby jednego kęsa.

Wybór karmy dla kota nie powinien opierać się na wyglądzie opakowania, popularności marki ani hasłach marketingowych. Określenia takie jak „naturalna”, „premium”, „holistyczna”, „bezzbożowa” czy „weterynaryjna” często brzmią przekonująco, ale same w sobie nie są wystarczającym kryterium oceny jakości produktu.

Biegunki, wzdęcia, przelewanie w brzuchu, gazy, odbijanie, okresowe wymioty po posiłku albo nawracający świąd skóry bardzo często są wrzucane do jednego worka pod nazwą „wrażliwy żołądek”. A ja zawsze wolę zatrzymać się krok wcześniej i zadać pytanie: na co konkretnie reaguje organizm psa?

Odpowiedź brzmi: to zależy.

Dlaczego nie ma jednego schematu?

Zmiana sposobu żywienia u naszych czworonogów to podstawowy temat poruszany podczas konsultacji dietetycznych. Wielu opiekunów szuka prostego sposobu i jasnych odpowiedzi na pytania:

Choroba nerek u psa bardzo często budzi u opiekunów jedno podstawowe pytanie: czym teraz karmić? To dobre pytanie, ale odpowiedź nie powinna brzmieć automatycznie: „trzeba dać karmę niskobiałkową”. Żywienie pacjenta nefrologicznego jest znacznie bardziej precyzyjne.

Zafira to 5-letnia kotka brytyjska. Pierwsze niepokojące objawy pojawiły się już w pierwszym roku życia i narastały stopniowo. Początkowo uwagę opiekunów zwróciły nawracające zadrapania na uszach oraz niechęć do jedzenia.

Nadczynność tarczycy to jedna z najczęstszych chorób endokrynologicznych kotów seniorów. Problem polega na tym, że na początku bardzo łatwo ją przeoczyć.

Tauryna jest aminokwasem endogennym, czyli takim, który organizm zwierzęcia potrafi wytwarzać samodzielnie. W przypadku kotów zdolność ta jest jednak bardzo ograniczona i nie wystarcza do pokrycia zapotrzebowania organizmu. Z tego względu tauryna musi być dodatkowo suplementowana. Jej niedobór może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych.

Wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega-3 (EPA i DHA) posiadają udowodnione naukowo działanie nefro i hepatoprotekcyjne.

W Dogs Plate tworzymy wyłącznie karmy mokre, jednak na co dzień wspieramy opiekunów w podejmowaniu różnych decyzji żywieniowych. Jednym z częściej zadawanych pytań jest prośba o wsparcie w wyborze suchej karmy dla psa, dlatego przygotowaliśmy krótki przewodnik, dzięki któremu dowiesz się jak wybrać suchą karmę dla psa.

Refluks u psa to temat, który pojawia się coraz częściej. I trudno się dziwić, bo wielu opiekunów trafia do gabinetu z psem, który „dziwnie mlaska”, zjada trawę, odbija po posiłku, liże łapy albo w nocy zaczyna przełykać ślinę i chodzić niespokojnie po domu. Czasem są wymioty, czasem ulewanie, ale bardzo często objawy są dużo mniej oczywiste.

To właśnie sprawia, że refluks bywa mylony z wieloma innymi problemami. Z wybrednością, nudnościami, kaszlem, stresem, zjadaniem trawy „z przyzwyczajenia” albo zwykłym problemem żołądkowym. Tymczasem u części psów za tymi objawami stoi cofanie się treści żołądkowej do przełyku i podrażnienie jego błony śluzowej.

Przełyk nie jest przystosowany do kontaktu z kwasem żołądkowym, pepsyną, żółcią i enzymami trawiennymi. Jeżeli taka treść regularnie cofa się z żołądka, może pojawić się stan zapalny, ból, dyskomfort, niechęć do jedzenia, a z czasem także poważniejsze powikłania. Dlatego refluksu nie warto sprowadzać wyłącznie do „pies czasem ulewa”. To problem, który może realnie wpływać na komfort życia psa.

Dobra wiadomość jest taka, że u wielu pacjentów bardzo dużo można poprawić dobrze dobranym postępowaniem. Kluczowe są trzy elementy: diagnostyka u lekarza weterynarii, właściwie dobrana dieta i konsekwentny sposób karmienia. Przy refluksie nie chodzi tylko o to, jaka karma będzie najlepsza. Równie ważne jest to, ile razy dziennie pies je, jak duże są porcje, ile tłuszczu znajduje się w diecie, czy pies dostaje smaczki, gryzaki, resztki ze stołu i jak wygląda jego aktywność po posiłku.

Ciri została adoptowana jako malutka, schorowana kotka po bardzo trudnych przejściach. Miała ciężki start, ponieważ została porzucona w schronisku w reklamówce. Była niedożywiona, zarobaczona i chora. Od razu skradła serca przyszłych opiekunów: „maluszek po przejściach, z kocim koronawirusem, niedożywiony, którego ktoś po prostu wrzucił do schroniska w siatce przez płot. Wyglądała jak Czosnek – te same paski, te same psotne oczka”.

Choroby trzustki u kotów należą do najbardziej problematycznych schorzeń gastroenterologicznych. Nie tylko dlatego, że często przebiegają niespecyficznie, ale również dlatego, że u wielu pacjentów problemy z trzustką współistnieją z chorobami jelit, wątroby lub dróg żółciowych. W praktyce bardzo często nie mamy do czynienia z „samą trzustką”, ale z całym przeciążonym przewodem pokarmowym.

Jamniki to rasa psów o bardzo długiej historii. Już w średniowieczu wykorzystywano je do polowań na borsuki, od czego pochodzi ich nazwa „dachshund, oznaczająca „psa na borsuki”. Dzięki wydłużonej budowie ciała, odwadze i wytrzymałości świetnie radziły sobie podczas pracy w norach i gęstych zaroślach. Pierwsze wzmianki o jamnikach pochodzą z XVII wieku. Z czasem wyróżniono trzy odmiany tej rasy: krótkowłosą, długowłosą i szorstkowłosą. W XIX wieku w Niemczech rozpoczęto prowadzenie hodowli jamników, a później rasa została oficjalnie uznana przez American Kennel Club. Dawniej jamniki były przede wszystkim psami myśliwskimi. Większe osobniki wykorzystywano do polowań na dziki, natomiast mniejsze pomagały w tropieniu lisów, królików i zajęcy. Ceniono je za odwagę, doskonały węch oraz głośne szczekanie. Obecnie jamniki są głównie psami do towarzystwa i cieszą się dużą popularnością na całym świecie.

Alergia pokarmowa u psów i kotów należy do tych problemów klinicznych, wokół których narosło wyjątkowo dużo uproszczeń, mitów i marketingowych haseł. Wielu opiekunów oczekuje szybkiego testu, który wskaże „na co zwierzę jest uczulone”, a następnie gotowej listy produktów zakazanych i dozwolonych. W praktyce diagnostyka nadwrażliwości pokarmowych wygląda jednak znacznie bardziej złożenie.

Dobór karmy dla psa chorego nie powinien opierać się wyłącznie na nazwie schorzenia zapisanej w rozpoznaniu. To jeden z najczęstszych błędów popełnianych przy wyborze diety. Pies z chorobą nerek, problemami jelitowymi, alergią pokarmową, nadwagą, kamicą moczową czy chorobą wątroby może rzeczywiście wymagać specjalistycznego żywienia, ale rodzaj karmy musi wynikać z konkretnego problemu klinicznego, aktualnych wyników badań, objawów, kondycji psa, masy ciała, apetytu i tolerancji przewodu pokarmowego.

Karma weterynaryjna może być bardzo ważnym elementem leczenia wspierającego. Nie jest jednak rozwiązaniem „na wszelki wypadek” ani uniwersalną karmą „lepszą” od każdej karmy bytowej. To dieta o określonym celu żywieniowym, która powinna być stosowana wtedy, gdy rzeczywiście istnieje wskazanie medyczne lub dietetyczne.

Berry to drobnej budowy kotka, która już od pierwszych tygodni życia musiała mierzyć się z wieloma trudnościami zdrowotnymi. Została znaleziona przy drodze jako około 5-tygodniowe kocię ważące zaledwie 360 gramów. Jej opiekunka od początku wiedziała, że zrobi wszystko, aby zapewnić jej zdrowe i szczęśliwe życie. „Już przy pierwszym spojrzeniu w jej piękne, choć chore oczka, wiedziałam, że to miłość na całe życie” - wspomina dziś opiekunka Berry.